Rany Julek!

Pracogodziny.

2012-02-22T13:02:00.002-08:00

Choć popłaca moja praca,

Mój czas wolny znacznie skraca.

Prawie nic go nie zostaje,

Wszystko pracy swojej daję.

Czas na moje hobby oraz czas dla syna

Co dzień mi zabiera roboczogodzina.

Normy i wymogi i mycie podłogi

Pensje i pretensje całej mej załogi.

Choć czekają mnie wyzwania

I zadania do sprostania,

Choć to satysfakcję daje,

To niestety, jak się zdaje,

Życie moje wręcz wywraca

Bo wciąż: praca, praca, praca.

Julek ciągle „dada” woła,

Choć mnie rzadko widzi zgoła,

Smutno mi, lecz to są fakty,

Nikt nie mówił: „lajf jest łatwy”.

Że pracować trzeba- jasne,

Ale nie za ludzi zastęp.

Trzeba czasem przystopować

I się nieco wyluzować,

Aby zegar wyzerować-

-Syna w czasie tym wychować.

Żona bowiem już zmęczona,

Bo zajmuje się nim ona.

Od raneczka do wieczora-

-A nieznośna bywa zmora.

Trzeba oddać jej honory

Bo to wyczyn całkiem spory

Julka to wychowywanie

Oraz dbanie o mieszkanie.

Żono, dzięki Ci, ma luba!

Niech Ci będzie wieczna chluba!

Życzę Ci, abyś… ten tego…

Męża miała pomocnego!

;)

Ząbycz.

2012-02-02T13:21:00.000-08:00

To radosna jest nowina:
Ząb wystaje z pyszczka syna!
Sterczy tam jak biała skała
Ta zębina Julka mała.

Taki ząbek, co wystaje,
Choć uroku wiele daje.
Nie dodaje mu powagi:
Raczej bardziej coś z łamagi.

Ale Julek się nie łamie
Nowym zębem szamę szamie
I drugiego już hoduje:
Tata go pod łyżką czuje!

Wszystko się też wyjaśniło-
Czemu dziecko nas męczyło.
Czemu ciągle też nas męczy-
Tylko jęczy wciąż i jęczy.

Wnet rodzice wybaczyli,
Że tak dziecko ciągle kwili,
Gdy się wreszcie okazało,
Że to dziąsło go bolało.

I emocje złe opadły
Stanął człowiek wprost bezradny
W uśmiech Julka zapatrzony
I w ten ząbek wyszczerzony.

To zjawisko zjawiskowe
Aż odbiera z gardła mowę
Jak się zmienia ten nasz cudak
Oj, nie grozi nam już nuda!

Jak nie skoki rozwojowe,
To syn ćwiczy krzykomowę,
Jak nie kolki i zaparcia
To zębiszcza do wytarcia.

Jak nie płacze z bezsilności
To ze szczęścia, to z miłości
Nuda nam już nie zagraża.
Z Julkiem nuda się nie zdarza.

Mądre Juliusza rozmowy.

2011-11-20T14:14:00.000-08:00

Juliusz mówi: Ba! Przemawia!

Swe tyrady wciąż wyprawia!

Przy tym wierci się bez przerwy:

Chłopak nasz jest pełen werwy!

Najpierw było ciągle: „LE!”

Krzyczał tak, gdy czuł się źle

Lecz niezmiernie nas cieszyło,

Kiedy dziecko „LE!” mówiło.

Zacieszaliśmy radośnie,

Że i język dziecku rośnie.

A on ciągle się frustrował

I „LE! LEEE!” wciąż perorował.

Ten wyraźny brak empatii

Nie przysporzył nam sympatii,

Srogo marszczył Julek czoło

I podtykał pupę gołą.

Wreszcie, akceptując fakty,

Że byt z nami jest niełatwy,

Mimo, iż milczenie złotem,

Syn nasz się rozkręcił potem.

Gdy powtórzył „GU!” donośnie,

Zaczął mówić więcej, głośniej!

„EJ!” z akcentem na „jot” woła!

To jest mamy mądra szkoła.

W modzie są też samogłoski:

Och, w tym Julek jest wprost boski!

„EEEE!”, „YYY!”, „AAA!”, a nawet „UUU!”

Świetnie też wychodzą mu.

Przy tym sprawność motoryczna

Jest u syna wprost kosmiczna!

Ma półobrót jak Chuck Norris,

Tańczy czaczę jak Stan Borys

I boksuje jak Adamek!

Całe szczęście głównie mamę.

Ruchów nie koordynuje,

Lecz się wcale nie przejmuje,

Gdy rodziców leje swoich:

Miłość wszystkie rany goi.

Julek nogi swe wygina,

Palce z dłonią całą wcina,

Chwyta w łapki co popadnie:

Zeza! Ciebie też dopadnie!

Przy tym dziwne ma skłonności

Do nadmiernej wręcz nagości,

Gdy ubiera się, jest zrzędą:

To nudysta pełną gębą!

Mógłbym długo opowiadać,

Tym co zechcą tutaj wpadać,

Ale, ale ludzie, zaraz!

W swoim czasie! Nie wsio naraz!

Jeż czas na utylizację

2011-10-23T06:21:00.000-07:00

Oto prosta jest bajeczka

Dla malucha, dla Juleczka.

On wszystkiego chętnie słucha,

A gaworzy też i grucha.

To bajeczka trochę inna,

Niż bajeczka być powinna.

Czasem krwawa bywa wena

Lecz cóż, jeśli innej nie ma.

Chcesz w przyrodzie spotkać jeża?

Więc na jezdnię zaraz zmierzaj!

Jeż już leży na asfalcie

Dzieci, pięknie go pochwalcie!

Flaki wszystkie rozwleczone:

Zdobią teraz jezdnię one.

Jeż już tupać nie ma siły-

Samochody go zabiły.

Zwierzak jakiś czas już leży,

Trochę robi się nieświeży.

Smutny los, lecz cóż poradzić-

Trzeba go w pudełko wsadzić.

Rozwleczone jeż ma flaki-

A był piękny jeżyk taki!

Pakuj go w pudełko brachu:

Wnet złożymy go do piachu!

Miau-em opowiedzieć...

2011-09-11T12:50:00.000-07:00

Miałem opowiedzieć potem

Jak nasz synek żyje z kotem-

Sprawa jest tu rozwojowa:

Najpierw kot się przed nim chował,

A, choć trudność mu to sprawia,

Teraz czoła dziecku stawia.

Każdy wie, kto bloga czyta:

Zeza tchórzem jest podszyta

I wnet czmycha zagrożona-

Tak jest właśnie nauczona.

Wnet zabiera się z podłogi

Gdy zobaczy człeka nogi.

Tak przynajmniej zwykle było-

Lecz to także się zmieniło.

Próżno straszyć ją- nie pęknie-

Stoi twardo, nieulękle.

Lecz jest jeszcze rzecz dziwniejsza:

Jest agresja u niej mniejsza!

Zwykle była z niej cholera,

Która z panem swym zadziera.

Wcale głaskać się nie dała

I się do drapania rwała.

Teraz przeszedł kot przemianę-

Przestał próżno łapać pianę.

Stał się miły, spolegliwy

I na głaski bardzo chciwy.

I do Julka początkowo,

Gdy był on osobą nową,

Kot zapałał nieufnością-

Rzekłbym nawet, że zazdrością.

Bał się dziecka i uciekał,

Prychał tylko nań z daleka.

Ale w końcu spojrzał na nie

I zmiękł całkiem- zmienił zdanie.

Któż by nie zmiękł widząc dziecię,

Przecież dobrze mamy wiecie,

Jak działają te maleństwa

Na, hm, ogół społeczeństwa.

Kot Julkowi się nie oparł,

Syn nasz obłaskawił kota.

Mocna przyjaźń ich złączyła,

Która kota odmieniła.

Teraz, gdy się wyleguje,

Obowiązek ciężki czuje,

Bowiem syna nam pilnuje!

Już nie leży, lecz waruje.

Tylko jedną mam obawę,

Przyjaźń będzie mieć przeprawę,

Kiedy Julek większy będzie

I nareszcie się zdobędzie,

Aby kotka „poprzytulać”.

Bowiem ta agresja czuła,

Zezę może poddać presji,

Aby użyć kontragresji.

Może jednak jestem w błędzie:

Czas pokaże jak to będzie.

Jul-już!

2011-08-04T14:38:00.000-07:00

Cóż. Bezwzględnie moja żona

W kosmos jest wypierdzielona.

Chociaż taka drobna, mała,

To się rychło okazała

Twarda niczym mega-skała.

Bo ten poród przetrzymała.

Trzecia była na zegarze,

Ja wciąż senne mary marzę,

A ma żona skurcze czuje:

Miast narzekać- się pakuje.

Godzin sześć tak poczekała,

Aż mnie z pracy przywołała,

Bym ją zawiózł do szpitala.

Bo ją strasznie brzuch nawalał.

Tam się rychło okazało,

Że rozwarcia wciąż jest mało,

I choć skurcze nią targały

Tak leżała przez dzień cały.

Po dwudziestu dwóch godzinach

Wreszcie uśmiechnięta mina-

Nie ma co się dłużej zwodzić.

Można wreszcie zacząć rodzić!

Cóż, w teorii brzmi to gładko,

Lecz niech ktoś to powie matkom,

Które czują taki ból.

Nie, to wcale nie jest cool.

Wiem, bo sam też byłem świadkiem,

Jak wykańczał Julek matkę.

Choć bolało- to za mało

Wciąż rozwarcia brakowało.

Godzin znów minęło siedem

Zanim przyszedł lekarz jeden,

Co do pracy miał zacięcie:

„Będziem robić pani cięcie!”

Poród nabrał wnet impetu-

Bez wulgarnych epitetów,

Moja żona odjechała,

Choć się pewnie trochę bała.

Cięcie poszło bardzo sprawnie

(Dziś to nie jest tak jak dawniej),

Zaraz wjechał więc nasz Julek,

Śliczny-piękny i w ogóle!

Kangurzyłem go na klacie,

Dał się łatwo niańczyć tacie.

Choć gdy mama przyjechała,

Zaraz mi go odebrała.

Miała atut niewątpliwy:

Mleczny piersi raj prawdziwy!

Julek chciał iść w tą krainę,

Więc puściłem tam dziecinę.

Żona- chociaż wykończona,

Zaraz wzięła go w ramiona

I przecudnie wyglądała

Kiedy cyca mu dawała.

Tak szczęśliwa jest rodzina-

Powiększyła się o syna!

Jest już z nami: cały, zdrów.

Chcę go już zobaczyć znów!

EPILOG, tj. myśl przelotna:

Julku! Lędźwi mych owocu!

Leżysz goły na tym kocu

Walisz smółkę gdzie popadnie,

Sikasz, bździsz: a pachniesz ładnie.

Jesteś wielki, chociaż mały,

A chociaż różowyś cały

I masz szpony jak wampirek

Oraz zmarszczek nie wiem ile,

To i tak mój zmysł sceptyczny

Każe stwierdzić:

Jesteś śliczny!

Rany! Zmiany!

2011-07-21T13:25:00.000-07:00

Rany, rany! Ale zmiany!

A nasz Julek wciąż czekany!

Czy już zechce wyjść z mamusi?

Przecież może- acz nie musi!

U nas wielkie jest przejęcie,

Ciągle nerwy i napięcie,

Zmiany, zmiany, Julek rany!

Kiedy wyjdziesz nasz kochany?

Choć wciąż trochę do terminu,

Wieść jest taka pośród gminu,

By tym dniem dość szacunkowym

Nie zaprzątać sobie głowy.

Ależ wokół się zadziało-

Tacie awans się dostało!

Julek nie wie co się dzieje:

Czy ten tata wciąż istnieje?

Rzadziej teraz Julka lula,

Za to Julek chętniej hula,

I do taty rwie się snadnie:

Lada dzień a- fik!- wypadnie!

Julku, porcje przytulania,

Masz tu u mnie do wybrania.

Wkrótce wszystko nadrobimy:

I się mocno przytulimy.

Praca nieco się zmieniła

Tatę mocno zatrybiła,

A blog leży zaniedbany-

I złorzeczą fanki-mamy.

Zmiany, zmiany, świat wiruje,

W brzuch Emilkę Julek kłuje.

Zuch się pcha na zewnątrz nogą:

Nie wie którą wyleźć drogą.

Po podwórku kotek hasa

I wpierdziela wciąż Whiskasa,

Posiadacze kotów: proszę-

Choć w Biedronce są za grosze,

Nie kupujcie im tej karmy,

Bo wasz los się stanie marny!

Zeza wciąż przy misce siedzi

I lodówkę wzrokiem śledzi.

Tylko miauczy, je i bździ.

No- czasami jeszcze śpi.

Trochę nawet nam zgrubiała,

(Zwykle jeść się tak nie rwała)

Teraz lepiej niech przestanie

Bo się tłustym zwierzem stanie!

Zmiany, zmiany: wszędzie zmiany!

A mój blog wciąż rymowany.

Ćwiczenia.

2011-07-08T02:05:00.000-07:00

Oto szkoła jest rodzenia:

Świetne miejsce na ćwiczenia!

Każdy kto się tam pojawi
Zaraz formę swą poprawi!

Na początku tylko panie

Były chętne na gibanie,

I pomimo swego stanu

Zawstydzały wszystkich panów.

Lecz to wkrótce się zmieniło,

Kiedy brzuszki coś zwiększyło.

Chociaż formą wciąż błyszczały

Coraz głośniej nam sapały.

A co więcej głośne strzały

Się na sali rozlegały.

Nie zdawałem sobie sprawy,

Że tak mogą strzelać stawy!

Zaczynało już wiać nudą,

Gdy się lekcje ciągną długo,

Panie zaś na materacach:

Podnieść się to ciężka praca!

Więc panowie się zawzięli

I pałeczkę w mig przejęli-

Każdy ćwiczyć chce jak łania!

Skoro żona tak się słania.

Panie, ćwicząc oddychanie

(jedne stylem „pieska zianie”,

inne „świeczki zdmuchiwanie”)

Wreszcie spełnić się są w stanie.

I- choć ćwiczeń już jest koniec

(panie pewnie klaszczą w dłonie),

To panowie zawód czują:

Więcej już nie potrenują.

Pochlipywanie kontrolowane.

2011-06-30T10:53:00.000-07:00

Gdy się o coś chce poprosić

Można płaczem się zanosić!

To metoda jest niegłupia,

By uwagę ludzi skupiać.

Julek prędko to odkryje,

Że gdy łza mu pyszczek zmyje,

Każde spełni się żądanie:

Przytulanie, czy też ssanie.

Wiedza ta, choć niebezpieczna,

Do przeżycia jest konieczna,

By się móc komunikować

Trzeba poznać dziwne słowa,

Których synek nie rozumie:

Za to płakać świetnie umie!

Oto Julka trzy sposoby,

By co chce w trymiga zdobyć:

Wrzaski- od nich uszy więdną,

Jednak rzeczą są niezbędną.
Będą sprawą więc codzienną.

Płacze, choć z początku suche,

Będą targać naszym zuchem,

Oraz rodzicielskim słuchem.

Także zestaw dziwnych stęków,

Kwileń i bezgłośnych jęków,

By rodziców mieć w swym ręku.

Więc co najmniej do przedszkola

Czeka dziwna nas niewola:

Bo gdy tylko to zobaczę,

Że nasz synek chlipie, płacze,

Chyba nie wybaczę sobie,

Jeśli wtedy nic nie zrobię.

Wolny czas.

2011-06-26T10:40:00.000-07:00

Tak to jest, że każdy z nas

Ceni sobie wolny czas.

Gdy się może zrelaksować-

Tylko siebie kokietować.

Lecz ten jakże błogi stan

U nas skończy pewien Pan.

Swoim płaczem i kwileniem

Wnet oznajmi dnia skrócenie.

Nie raz nas ogarnie złość,

Kiedy Julek da nam w kość.

Czy nam cierpliwości stanie

Na to ciągłe przewijanie?

Gdy rozlegnie się płacz dziki

Oraz liczne dziwne ryki,

Jak to zniesie tata z mamą?

Czy jak zombie z łóżka wstaną?

A jak będzie z wolnym czasem?

Czy będziemy mieć go czasem?

Czy już całkiem go oddamy

Zmieniając się w taty, mamy?

Hobby mamy: ba! Niejedno!

Lecz przy Julku wszystkie zbledną.

Czy się wciąż nam będzie chciało

Kiedy czasu będzie mało,

Chcieć coś robić oprócz spania.

Stop! Znów Julek pragnie ssania!

Jak to będzie, co to będzie?

Czy czas będzie choć w weekendzie?

Czy się uda- o dla Boga!-

WCIĄŻ PROWADZIĆ TEGO BLOGA???

Takie myśli mam czasami.

Ale tak to jest z myślami,

Że są często obawami,

Które my tworzymy sami.

A panika szybko znika,

Kiedy widzę moc chłopczyka,

Który ciągle brzuch boksuje

I do wyjścia się gotuje.

Bo czy musi być tak źle?

Przecież z dzieckiem żyć da się?

Chociaż będzie to wyzwanie,

Chcemy być gotowi na nie.

Spróbujemy zostać sobą

I z maleńką tą osobą

Tym podzielić się jak darem,

Że się nie zmienimy wcale.

Pokójul.

2011-06-24T13:31:00.000-07:00

Jak wiadomo, własne dziecię,

Najpiękniejsze jest na świecie.

Więc się tatuś dwoi, troi,

By miał piękny swój pokoik.

By miał ślicznie i przytulnie,

Czyli fajnie, tak ogólnie.

By mu było tam u siebie

Swojsko, miło: niczym w niebie.

Bardzo gładko idzie praca,

Bo gdy tata z pracy wraca,

Mama obiad ugotuje

I narzędzia przygotuje…

Potem poda śrubokręcik,

Może nawet śrubkę wkręci,

Lecz ważniejsze jest wskazanie

Gdzie kolejne jest zadanie.

Ja bym nie wpadł, że prócz łóżka

Jeszcze ważna jest poduszka,

Dywan z Yeti dla Juliuszka

Oraz lampion jak wydmuszka.

Mnie nie przyszłoby do głowy,

By mu wziąć abażur nowy,

Poprzestawiać pokój cały.

Ale efekt jest wspaniały!

Ma więc żona dryg do tego,
By z pokoju zwyczajnego

Stworzyć wnętrze wprost bajkowe

Juliuszowe, jednym słowem.

Więc wyrazy ślę uznania

Dla mej żony w tych tu zdaniach.

Tylko jedno mam pytanie:

Czy to koniec już kochanie?

;)

Dentystycznie!

2011-06-17T06:16:00.000-07:00

Dość przewrotne mam nazwisko

Bom Pruchnicki niefortunnie.

Cóż, nazwisko to nie wszystko:

Noszę więc to swoje dumnie.

Będąc swego losu panem,

Zbyt szczerbaty się nie stanę.

Bowiem mam postanowienie:

Własnej szczęki odnowienie.

Zęby moje nie leczone

Są próchnicą zagrożone.

Bo dentysty unikałem-

Bólu się okropnie bałem.

Lecz ostatnio coś zmieniłem-

Tę tendencję odwróciłem

I dentystę odwiedziłem.

Potem nawet doń wróciłem!

Czas już zadbać o zębinę,

Bo gdy ujrzę mą dziecinę,

Wcale się nie będę chował:

Będę uśmiech eksponował!

Niech Juliuszek widzi zęby,

Że wystają równo z gęby,

I są białe, ładne, zdrowe,

A nie różnokolorowe.

Niech więc uśmiech mój wymiata,

By kojarzył mu się tata

Z pięknym szkliwem śnieżnobiałym-

I z zapachem też wspaniałym.

Niech ubytków będzie mało,

By tych zębów mi zostało

Tyle, bym go inspirował

Aby zęby swe szczotkował.

Me doznania dentystyczne

Są doprawdy fantastyczne.

Dla Juliusza wszystko zrobię,

Nawet szczękę swą przerobię.

Choć w rezerwie są fundusze,

To ostatni grosz wyduszę.

Zęby sobie zrobić muszę

By szpanować przed Juliuszem.

Kocie obawy.

2011-06-12T12:44:00.000-07:00

Mamy kota. Zwie się Zeza.

Ci, co znają tego zwierza,

Wiedzą o czym wpis ten będzie.

Bo nasz kot jest znany wszędzie,

Z tego, że temperamentu

Ma nie mniej niż E. talentu.

Choć jej linia wręcz zachwyca,

Bywa wściekła ta kocica.

A humory ma bez przerwy!

Przy tym nie brak jej i werwy.

Gościom zawsze pokazuje,

Że się nienajlepiej czuje,

Gdy ktoś obcy grzbiet jej tyka.

Pchyka, drapie i wnet znika.

Taka już jej specyfika.

Mamy lekkie więc obawy

By zwierzaczek nasz głupawy

Nie podrapał nam dziecięcia.

To jest rzecz nie do przyjęcia!

Lecz gdy patrzę czasem na nią,

Jak się leni ze swą panią

Na brzuchalu leżąc Emki

Mrucząc tam dla J. piosenki,

Myślę, że się nic nie stanie,

Że to będzie cud i dla niej.

Nawet jeśli czasem Julek

Chwyci ją za ogon „czule”,

No a ona, obrażona

Dotykaniem jej ogona

Wyprowadzi cios pazurem

Czegoś się nauczy Julek.

Że zwierzątko też ma wolę,

Że tak mówi: „Nie pozwolę!”

Że to trzeba uszanować

I urazy doń nie chować.

Cóż- okaże się jak będzie,

Czy Jul serce Z. zdobędzie.

Przecież fajnie mieć zwierzaka,

Nawet jeśli da drapaka.

Skur...cz!

2011-06-09T13:06:00.000-07:00

Ten pan tutaj moją żonę

Ciągle męczy niesłychanie

Bierze biedną gdzieś na stronę

I się wciąż wyżywa na niej.

Nie wiem czy to nazwać zdradą,

Bo się ciągle spotykają

Emka dość wygląda blado

Gdy ze schadzek tych wracają.

Wierzę w żony zapewnienia,

Że nie kocha tego pana.

Lecz czy to cokolwiek zmienia

Skoro nęka ją od rana?

Nie wiem sam co myśleć teraz:

Jak tłumaczyć fakt, że, kurcze,

Choć jest Emka ze mną szczera,

Ciągle romans ma ze Skurczem.

Lecz przymykam nieco oko

Na te schadzki za trzy grosze.

Staram się to mieć głęboko,

Dzielnie stan ten straszny znoszę.

Bo powszechnie jest wiadome:

Skurcz to chojrak co się zowie!

Julka pchnie na drugą stronę.

Podczas akcji porodowej.

To położnik bardzo znany,

Kto go nie zna nie żałuje.

A- choć mało jest lubiany-

To porody wciąż przyjmuje.

Skurcz się w życiu swym nasłucha:

Klną na niego babki wszędzie.

Więc doceńmy choć raz zucha.

Niech ten dzień dniem Skurcza będzie!

Rzecz o brzuszku (mój Juliuszku).

2011-06-05T09:54:00.000-07:00

Moja żona wciąż mnie pyta,

Czy nie zbytnio jest przytyta.

Mówię jej, że jest właściwie,

By Juliusza litościwie

Nie gnieść bardziej niż potrzeba.

Bo się w ciąży chudnąć nie da.

Niech brzuch rośnie- piękny przecie-

Daje urok on kobiecie:

Jest to urok wyjątkowy,

Nie zwyczajny, lecz ciążowy.

I dlatego inne laski,

Które mają brzuszek płaski,

Przy ciążówce wymiękają.

Tak! Ciężarne radę dają!

My krągłości uwielbiamy,

Tak jak super-sexi mamy,

I nie dla nas lafiryndy,

Oraz inne chude pindy.

Tylko brzuszek tak nas kręci,

Skóra z kością nie zachęci

Szanujących się tatusiów.

Oni pragną tylko brzusiów!

I dlatego, drogie Panie,

Spójrzcie dziś łaskawie na nie.

To jest wspólna cząstka ciała,

Którą miłość Wasza dała.

A ponadto, ciąża przecie,

Skąd się wzięła, same wiecie.

Wspólnej pracy jest owocem.

I po ciąży będą noce…

Nagi peryskop.

2011-06-01T14:10:00.000-07:00

Juliusz w brzuchu sobie siedzi,

Lecz nasz świat dość bacznie śledzi.

Całkiem widzę to wyraźnie,

Bo mam bujną wyobraźnię.

W brzuchu wcale nie próżnuje,

A bez przerwy obserwuje.

Zbiera dane, kalkuluje,

Widzi światło, słyszy, czuje.

Piękny zapach i głos mamy

Jest mu znany i kochany.

Pewnie i tatusia smrodek

Zna ten nasz kochany płodek.

Jeszcze trochę czasu minie,

Zanim przetnę pępowinę,

Ale ważne aby Julek

Nie bał świata się w ogóle.

No bo poród dla Juliusza,

Gdy do wyjścia coś go zmusza

To wyzwanie jest ogromne!

(Że o mamie tu nie wspomnę.)

Niech nasz synek będzie gotów

Na nadejście tych kłopotów.

By się nie bał dnia porodu,

Gdy z małego tego płodu,

Na świat przyjdzie coś pięknego.

Niech i on się cieszy z tego.

Skangurzenie.

2011-05-29T02:56:00.000-07:00

Wciąż zaprząta moją głowę

Zagadnienie porodowe.

Mianowicie: jak to będzie

Gdy nasz Julek już przybędzie.

Nie, nie myślę o pieluchach,

Smoczkach i do noska gruchach,

Mam na myśli taką chwilę,

Gdy, przez czasu nie wiem ile,

Będzie rodzić się łożysko

Oraz szyć się będzie wszystko.

Wtedy będę miał zadanie,

Nie wiem, czym gotowy na nie!

To doniosłe wydarzenie

Ma swą nazwę: kangurzenie.

Mam wziąć Julka na swą klatkę

By zastąpić dziecku matkę.

Ponoć jemu to pomoże.

Lecz co ze mną? O mój Boże!

Tak się składa, że me sutki

Mają loncik bardzo krótki

I łaskoczą jak cholera!

Pokarm też z nich nie wyziera!

A co, jeśli wściekły Julek,

Będzie płakał- i w ogóle?

Jak ja sobie z tym poradzę?

Pod poduszkę go nie wsadzę!

Ale, chociaż panikuję,

To wspaniale się z tym czuję,

Że przez ten jedyny moment,

Będę mógł zastąpić żonę.

Raz, że trochę jej pomogę,

(Chociaż to sam zrobić mogę)

Dwa, że go przywitam w świecie,

Tak po męsku, sami wiecie.

;)

Kojarzenie.

2011-05-27T03:29:00.000-07:00

To normalne: w ciąży żona
Ciągle jest rozkojarzona.
Lecz cóż z tego, gdy i mąż
Zapomina o czymś wciąż.

Coś się dzieje z głową taty,
Że ostatnio niekumaty.
Jego głowa zaprzątana,
Tak wieczorem, jak i z rana.

Łeb na barkach strasznie ciąży.
Jakby facet też był w ciąży!
To doprawdy jest wyzwanie:
Ojcem być na zawołanie.

Bardzo dziwne to uczucie,
Zmian, co przyjdą, wspólne czucie.
W ciąży myśmy są oboje,
Choć ma Emka brzuch za dwoje.

Lecz wracając do czajenia,
Mam historię do streszczenia.
Prostą, ale i z morałem,
Prędko dla Was ją spisałem.

Emka dzierga coś na drutach,
Nagle marszczy się, ciut struta,
I mnie pyta, męża swego:
„Nie widziałeś druta mego?”

Jeden w rękach swych trzymała,
Lecz drugiego wciąż szukała.
Więc pomogłem kobiecinie-
Ciężko dziergać, gdy drut zginie.

Szukaliśmy chyba wszędzie,
Aby znaleźć to narzędzie,
Lecz na próżno- druta brak,
Zniknął drań po prostu tak.

Akcji zwrot się nagle zjawił:
Emka, włosy chcąc poprawić,
Szybko się zorientowała,
Że drut w koka sobie wdziała.

Co za blamaż, nie do wiary!
Ona, niczym pan Hilary,
Miała zgubę wciąż na głowie,
Lecz cóż powiem ja o sobie?

Drut jej sterczał przecież z włosów,
Że przeoczyć go nie sposób!
Srogo dzisiaj się zbłaźniłem,
Skoro drut ten przegapiłem.

Jaki z tej historii morał?
Prawda jest doprawdy goła:
Głowa ma rozkojarzona-
Jestem w ciąży, tak jak żona!

Kich!

2011-05-24T01:21:00.000-07:00

Moja żona dziś kichnęła-
Ale jak się tym przejęła!
Wraz z kichnięciem tym nie lada,
Spadła na nią trwoga blada.

„Julek wcale się nie rusza!
Zakichałam nam Juliusza!”
Rzecze żona przerażona
Przewidując Julka zgona.

Prędko żonie mojej przeczę:
„Ja coś czuję!”- do niej rzeczę,
Dotykając jej balona.
Lecz się żony nie przekona.

„Julku obudź się kochany,
Kopnij prędko brzucha mamy!”
Lecz nasz synek na rozkazy
Dość niechętnie daje razy.

Żona wcale mnie nie słucha,
Że ja czuję wibro-brzucha,
Aż, gdy płakać chyba chciała,
Wnet dziecina kopa dała!

Taka przemoc z wnętrza brzucha,
Mamę prędko udobrucha.
Koniec strachu i paniki:
Czuć dokładnie smyka bryki.

Męża się nie liczy zdanie,
Że on ciągle czuł brykanie.
Musi się przekonać sama,
Nasza panikara-mama.

A kichnięcie niebezpieczne,
Tylko Julka ogłuszyło.
Nie dla niego życie wieczne:
Wszystko dobrze się skończyło.

Rany Julek! - Julek rany! - Oto blog mój rymowany.

2011-05-23T02:33:00.000-07:00

Oto ucho syna mego.
Ciągle nienarodzonego.
Że napatrzyć się nie mogę,
Dzielę z Wami się tym blogiem.

By przedstawić me emocje,
Muszę się wyrazić mocniej:
Rany Julek, Julek rany!

W brzuchu jestem zakochany!

Ma Emilia mega brzucha,
(Dość okrągła jest dziewucha)
Mieści w nim naszego Zucha,
Który uchem tym nas słucha.

Stąd to w uchu zakochanie
I gapienie się wciąż na nie.
To człowieczka jest kawałek,
Co tam- myślę- się pochwalę!

Fajnie patrzeć jak to rośnie,
Zaraz robi się radośnie.

Jak to pięknie, że jest sonda,
Co do Emci mi zagląda,
Pokazuje nam synusia
Zaglądając wprost do brzusia.

On tam wierci się i puka,
Ustawicznie miejsca szuka,
I rozciąga brzuch Mamusi,
Ciasno strasznie mu być musi.

Stąd codziennie ją boksuje-
Tata czasem też to czuje.
To są boksy miłościowe:
Wciąż przyjmuję je na głowę.

Moja żona też ma bloga,
A że jest mi bardzo droga,
By nie było, że mi zwisa,
Reklamuję tu jej wpisa.

http://zezuzulla.blogspot.com/2011/05/czytajacy-julo-czyli.html

Bo ideę od niej wziąłem
I sam blogiem się zająłem.
Postów żonie mej zazdroszczę
Od dziś sam więc także poszczę.